Dyskusyjny Klub Filmowy „Klaps” działający w Wojewódzkim Domu Kultury w Rzeszowie zaprasza we wrześniu na powakacyjne projekcje filmowe połączone z prelekcjami i pofilmowymi dyskusjami.

W programie:

07.09.2026 r. - OJCZYZNA, reż. Paweł Pawlikowski
14.09.2026 r. - ZAPROSZENIE, reż. Olivia Wilde
21.09.2026 r. - PROCES, reż. Orson Welles - projekcja po rekonstrukcji cyfrowej z udziałem "gościa specjalnego" 
28.09.2026 r. - WYPADEK FORTEPIANOWY, reż. Quentin Dupieux

Karnety miesięczne na cztery filmy będą dostępne w kasie biletowej WDK w cenie 40 zł a wejściówki pojedyncze na każdy film w cenie 12 zł - dostępne w również na stronie: bilety.kulturapodkarpacka.pl 
Wszystkie projekcje zaplanowano o godz. 19:00 w sali widowiskowo-kinowej WDK w Rzeszowie.

Od wielu lat partnerem organizacyjnym DKF-u „Klaps” jest Polska Federacja Dyskusyjnych Klubów Filmowych a działalność DKF-u wspierana jest przez WDK w Rzeszowie, Polski Instytut Sztuki Filmowej oraz Województwo Podkarpackie 



Informacje o filmach:

OJCZYZNA, reż. Paweł Pawlikowski
gatunek: dramat / produkcja: Polska, Niemcy, Włochy, Francja 2026 / czas trwania: 82 min.
„Ojczyzna” to najnowszy, długo wyczekiwany film laureata Oscara, Pawła Pawlikowskiego, twórcy „Idy” i „Zimnej wojny”, zdobywca nagrody za reżyserię na tegorocznym 79. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes. W swoim najnowszym dziele reżyser podejmuje tematy tożsamości, winy, rodziny i miłości na tle chaosu i moralnego zagubienia powojennej Europy. „Ojczyzna” splata w sobie wiele wątków, ale opowiada o nich z umiarem i prostotą, w mocnych kadrach i gęstych scenach, pozostawiając widzowi przestrzeń do przeżywania i wyobrażania.
W rolach głównych zobaczymy nominowaną do Oscara Sandrę Hüller („Strefa interesów”, „Anatomia upadku”, „Projekt Hail Mary”) i Hannsa Zischlera („Monachium”). Scenariusz napisali Paweł Pawlikowski i Henk Handloegten.
„Ojczyzna” opowiada o relacji między Thomasem Mannem (Hanns Zischler), laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką (Sandra Hüller) - aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od zakończenia wojny T. Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych.
Prasa o filmie:
Mistrzostwo artystycznej dyscypliny. - Stephanie Bunbury, DEADLINE HOLLYWOOD
Perfekcyjnie skonstruowany, gęsty od znaczeń i nasycony emocjami. - Kevin Maher, THE TIMES
Zischler, a przede wszystkim Hüller, grają bezbłędnie. - Leslie Helperin, THE HOLLYWOOD REPORTER
To wyjątkowo elegancki i wyważony, nie za długi film, którego zwięzła forma i dyscyplina formalna mieszczą potężny ładunek emocjonalny. - Peter Bradshaw, THE GUARDIAN
Dopieszczony formalnie, subtelny, fascynujący. - Owen Gleiberman, VARIETY
Wizualne arcydzieło. Literacka i filmowa doskonałość. - Martyna Podolska, JEDYNKA POLSKIE RADIO
Pawlikowski znów zamienia obraz w poezję. To dzieło dojrzałe, artystyczne spełnione. Hipnotyzujący. - Marcin Radomski, ONET/KINOROZMOWA
„Ojczyzna” to filmowy ekwiwalent „quiet luxury”. Dzieło jakościowe, niewymuszenie eleganckie, oszczędne w słowach. - Anna Tatarska, VOGUE
Delikatny, ale głęboki. - Janusz Wróblewski, POLITYKA
Najwyższa klasa. - Krzysztof Kwiatkowski, WPROST
Piękny i intensywny. - Barbara Hollender, RZECZPOSPOLITA

ZAPROSZENIE, reż. Olivia Wilde
gatunek: komedia / produkcja: USA 2026 / czas trwania: 108 min.
Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?
Gwiazdorska obsada w błyskotliwie pikantnej komedii o blaskach i cieniach pożycia małżeńskiego. Czy miłość i pożądanie mają swój nieprzekraczalny termin przydatności do spożycia? Aby małżeńskiemu życiu dodać trochę smaku czasem warto zaprosić sąsiadów. Do stołu i nie tylko. Jak wiadomo niedaleko jest z jadalni do sypialni. Genialne aktorstwo, przezabawne dialogi nierzadko zaprawione nutką goryczy i sporo erotycznego napięcia.
o filmie:
Wyrafinowany, błyskotliwy, uwodzicielski i obłędnie zabawny film. - Johnny Oleksinski, NEW YORK POST
Długo oczekiwane zaproszenie do obejrzenia naprawdę zabawnej i niezwykle inteligentnej komedii dla dorosłych. - Benjamin Lee, GUARDIAN



PROCES, reż. Orson Welles - wersja po rekonstrukcji cyfrowej
gatunek: dramat, psychologiczny / produkcja: Francja, Włochy, RFN 1962 / czas trwania: 119 min.
Józef K. (w tej roli znany z „Psychozy” Anthony Perkins) to przeciętny, niewyróżniający się niczym urzędnik. Jego uporządkowane życie zaczyna się rozpadać, gdy pewnego ranka zastaje w swoim pokoju tajemniczych nieznajomych. Mężczyźni oświadczają, że został aresztowany. Tak rozpoczyna się duszny, surrealistyczny proces, w którym bohater nie poznaje nawet natury stawianych mu zarzutów…
W momencie premiery zrealizowany przez Orsona Wellesa „Proces” podzielił publiczność i krytyków. Jedni zarzucali reżyserowi zbyt śmiałe odejście od literackiego pierwowzoru, inni właśnie w tym upatrywali największy atut tej hipnotyzującej wizji. Sam Welles podkreślał w wywiadach: „To nie tyle adaptacja, ile film inspirowany książką, w której moim współpracownikiem i partnerem jest Franz Kafka”.
Obok Perkinsa na ekranie błyszczą ikony światowego kina: Jeanne Moreau, Romy Schneider oraz sam Orson Welles w roli demonicznego i wszechwładnego adwokata.
Film nigdy nie był szeroko rozpowszechniany w polskich kinach i dopiero teraz, po 64 latach od premiery światowej, odbędzie się jego polska premiera.
Orson Welles o filmie:
To, co umożliwiło mi nakręcenie tego filmu, to fakt, że przez całe życie dręczyły mnie powracające nocne koszmary o poczuciu winy... To dla mnie bardzo osobiste dzieło. (...) to najbardziej autobiograficzny film, jaki kiedykolwiek zrobiłem, jedyny, który jest mi naprawdę tak bliski.
... Jestem ogromnie wdzięczny za możliwość zrealizowania tego filmu. Mogę powiedzieć, że sam okres zdjęć - nie montażu, bo ten jest okropną harówką – był najszczęśliwszym czasem w całym moim życiu. Mówcie, co chcecie, ale Proces to najlepszy film, jaki kiedykolwiek zrobiłem. 
Opinie o filmie:
Proces jest przede wszystkim osiągnięciem wizualnym – popisem brawurowego wykorzystania ustawienia i ruchu kamery oraz pomysłowego operowania światłem. - Roger Ebert
Mistrzowska realizacja i zniewalająca reżyseria. Wspaniały Perkins i te lokacje! - Jakub Marciniak, Immersja
To monochromatyczne arcydzieło jest jednym z najwybitniejszych osiągnięć Wellesa. Pomysłowa adaptacja, która znakomicie oddaje czarny humor i atmosferę koszmaru sennego powieści. - Philip French, The Guardian
Najmroczniejsza z komedii Wellesa – apokaliptyczna interpretacja Kafki, ukazująca upiorną farsę labiryntowego uwikłania K. w mechanizmy winy i odpowiedzialności, w jednym z najbardziej ekspresjonistycznych i formalnie nowatorskich wcieleń kina noir. - Time Out
Nagrody:
Nagroda FIPRESCI (Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej) na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Valladolid w 1963 roku za najlepszy film;
Nagroda Francuskiego Syndykatu Krytyków Filmowych (Syndicat Français de la Critique de Cinéma) - Nagroda dla najlepszego filmu roku, przyznana w 1964 roku.



WYPADEK FORTEPIANOWY, reż. Quentin Dupieux
gatunek: czarna komedia / produkcja: Francja 2025 / czas trwania: 88 min.
Pełna czarnego humoru satyra na kulturę celebrytów i media społecznościowe.
Magali (Adèle Exarchopoulos), znana jako Magaloche, to gwiazda internetu, budująca swoją „karierę” na kontrowersji. Bohaterka publikuje w sieci materiały, na których poddaje się różnym, często ekstremalnym, aktom autoagresji. Poważny wypadek z udziałem fortepianu podczas realizacji jednego z jej filmów sprawia, że kobieta na jakiś czas postanawia usunąć się w cień. Magalie wraz ze swoim asystentem Patrickiem (Jérôme Commandeur) zaszywają się w górskiej chacie, chcąc odizolować się od świata i nieco odpocząć po całym tym zamieszaniu. Spokój bohaterki zakłóca jednak dziennikarka Simone Herzog (znana m.in. z głównej roli w filmie „Boska Sarah Bernhard” Sandrine Kiberlain), która szantażem zmusza ją do udzielenia pierwszego w karierze wywiadu. 
Nowy film Quentina Dupieux, reżysera takich filmów „Daaaaaali!”, „Deerskin”, „Drugi akt”, to zjadliwa satyra obnażająca wszelkie absurdy mediów społecznościowych i kultury celebrytów. Francuski twórca, korzystając z (bardzo) czarnego poczucia humoru, rozprawia o pustce współczesnej kultury popularnej, ale i bezmyślności jej odbiorców.      
Prasa o filmie:
Najbardziej porywający film w dotychczasowej karierze Quentina Dupieux. - Ouest France
Ostry, komiczny, mrożący krew w żyłach. Film Dupieux to pełen sukces. - Le Parisien
Bezlitosna czarna komedia w stylu Rubena Östlunda. - Première
Zarazem bardzo zabawny i gorzki w swoim społecznym przesłaniu. „Wypadek fortepianowy” to jeden z największych sukcesów Quentina Dupieux. - CinéDweller